نتیجه تصویری برای امام حسن مجتبی

هر کشته شدنی که شهادت نیست؛ کشته شدنِ با شرایطی، شهادت است.در باب صلح امام حسن (علیه السلام) این مسئله را بارها گفته ایم و در کتابها نوشته اند که هرکس حتی خود امیرالمؤمنین (علیه السلام) هم اگر به جای امام حسن مجتبی (علیه السلام) بود و در آن شرایط قرار می گرفت، ممکن نبود کاری بکند، غیر از آن کاری که امام حسن (علیه السلام) کرد. هیچ کس نمی تواند بگوید که امام حسن (علیه السلام)، فلان گوشة کارش سؤال برانگیز است. نه، کار آن بزرگوار، صد در صد بر استدلال منطقی غیرقابل تخلف منطبق بود. در بین آل رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم، پُرشورتر از همه کیست؟
شهادت آمیزترین زندگی را چه کسی داشته است؟ غیرتمندترین آنها برای حفظ دین در مقابل دشمن، چه کسی بوده است؟ حسین بن علی (علیهما السلام) بوده است. آن حضرت در این صلح، با امام حسن (علیه السلام) شریک بودند. صلح را تنها امام حسن (علیه السلام) نکرد؛ امام حسن و امام حسین (علیهما السلام) این کار را کردند؛ منتها امام حسن (علیه السلام) جلو بود و امام حسین (علیه السلام) پشت سر او بود. امام حسین (علیه السلام)، جزو مدافعان ایدة صلح امام حسن (علیه السلام) بود. وقتی که در یک مجلس خصوصی، یکی از یاران نزدیک به امام مجتبی علیه السلام اعتراضی کرد، امام حسین (علیه السلام) با او برخورد کردند. هیچ کس نمی تواند بگوید که اگر امام حسین (علیه السلام) به جای امام حسن (علیه السلام) بود، این صلح انجام نمی گرفت. نخیر، امام حسین با امام حسن (علیهما السلام) بود و این صلح انجام گرفت و اگر امام حسن (علیه السلام) هم نبود و امام حسین (علیه السلام) تنها بود، در آن شرایط، باز هم همین کار انجام می گرفت و صلح می شد.
صلح، عوامل خودش را داشت و هیچ تخلف و گریزی از آن نبود. آن روز، شهادت ممکن نبود. مرحوم شیخ راضی آل یاسین در کتاب "صلح الحسن"  ثابت می کند که اصلاً جا برای شهادت نبود.
هر کشته شدنی که شهادت نیست؛ کشته شدنِ با شرایطی، شهادت است. آن شرایط، در آنجا نبود و اگر امام حسن علیه السلام، در آن روز کشته می شدند، شهید نشده بودند. امکان نداشت که آن روز کسی بتواند در آن شرایط، حرکت مصلحت آمیزی انجام بدهد که کشته بشود و اسمش شهادت باشد و انتحار نکرده باشد. 

منبع: کتاب انسان 250 ساله مقام معظم رهبری 

 







تاريخ : جمعه 5 آبان 1396  | 06:04 ب.ظ | نویسنده : زارع-مرادیان | نظرات 0

حیا یکی از ارزش های اخلاقی است که امام حسین به عنوان یکی از مصادیق واقعی و حقیقی حیا و عفت در بین مردم به شمار می روند . برای نشان دادن اهمیت حیا همین بس که به حدیثی از مولای متقیان امیر المومنین علیه السلام اشاره کنیم که فرمودند: «کسی که دین ندارد، حیا ندارد.» لذا یکی از نشانه های بی دینی، بی حیایی است. بی حیایی یعنی مبادرت به کار قبیح در حضور دیگران ، بدون هیچ گونه نگرانی.
 
متاسفانه در جامعه امروز شاهد بی حیایی هایی هستیم که حتی برخی از افراد بدون هیچ باکی به ارتکاب عمل زشت و ناپسند می پردازند.
اینان افراد بی حیایی هستند که اگر در حال گناه دیده شوند هرگز متاثر نمی شوند و همچنان به کار خود ادامه خواهند داد.
پوشش های نامناسب، چشم چرانی ها، ریا در خدمت به مردم و... همه از مصادیق بی حیایی در جامعه ی امروز است. این بی حیایی ها در حالی در جامعه ی امروز اتفاق می افتد که خود را شیعه و ارادتمند به ابا عبدالله الحسین می دانیم اما خوب است همانگونه که در دو ماه تاسوعا و عاشورا به عزادارای برای سید الشهدا و در اعیادی همچون نیمه شعبان به برگزاری مراسم ها و جشن ها مذهبی برای عرض ارادت به آن حضرات معصوم  می پردازیم در عمل هم به الگوهای رفتاری اولیای خدا و در راس ایشان امامان معصوم  توجه کنیم. حیا نزد آن بزرگواران در اوج خود قرار دارد. صفت حیا در وجود نازنین حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام موج می زند و تاریخ زندگانی امام از کودکی تا صحنه کربلا شاهد این مدعاست.
 
حیا خود عامل عاقبت بخیر است. کسی که حیا نداشته باشد هیچ چیز جلودارش نیست و و هر کاری را که بخواهد انجام می دهد و این نمونه کامل بی ایمانی است .
 
«اگر حیاء به شکل تصویری در بیاید می شود حسین.»
(مئه منقبه من مناقب امیر المومنین و الائمه، ص۱۳۵ )  
این کلام کنایه از نهایت حیای امام حسین عیه السلام دارد. امام حسین علیه السلام در رفتار فردی و اجتماعی، در قبال خدا و بندگان و در برابر خدمت به بندگان حیا داشتند. 


ادامه مطلب


تاريخ : چهارشنبه 3 آبان 1396  | 11:51 ق.ظ | نویسنده : زارع-مرادیان | نظرات 0

دردسراستفاده از تلفن همراه برای کودکان چه آسیب هایی دارد ؟
وقتی از مدرسه بر می گردد، گوشی اش را بر می دارد و شروع می کند به پیامک زدن و گشت و گذار در شبکه های اجتماعی مختلف. نه حرفی و نه سخنی. اگر هم از او بپرسیم، جوابی تلگرافی می دهد و تمام! غذایش هم که همیشه یخ می کند تا بالاخره رضایت بدهد و بیاید سر سفره. خودم هیچ که از این همه سکوت دارم افسرده می شوم، نگران خودش هستم که احساس می کنم دیگر دوست ندارد در جمع باشد... .
بیشتر ما والدین تلفن همراه داریم و فرزندانمان نیز دیر یا زود از ما می خواهند که برای آن ها هم گوشی تلفن همراه تهیه کنیم. در چنین وضعی، ما به این پرسش ها فکر می کنیم: فرزندانمان گوشی را برای چه می خواهند؟ اینکه بازی کنند؟ جلوی دوستانشان کم نیاورند؟ خیال خودمان راحت باشد که همیشه در دسترس ما هستند؟
امروزه این وسیله ارتباطی در کنار لوازم تحریر و دفتر و کتاب، از دیگر وسایلی است که فرزندان آن را از پدر و مادر خود مطالبه می کنند. این واقعت نه تنها خود یکی از آسیب های تلفن همراه است، بلکه ناآگاهی و نبود آموزش درباره نحوه استفاده درست از این وسیله در میان فرزندانمان، از مهم ترین علل افزایش و گسترش عواقب منفی این ابزار ارتباطی است.
 
آسیب های استفاده از تلفن همراه برای کودکان چیست؟
1. آسیب های جسمانی
امواج الکترومغناطیس این دستگاه برای کودکان کمتر از ده تا دوازده سال خطرناک است. تحقیقات بعضی از دانشمندان نشان داده است که ارتباطی احتمالی بین استفاده از تلفن همراه و ابتلا به برخی سرطان های مغز وجود دارد.
 
2. اختلالات خواب
کودکان و نوجوانانی که از این وسیله استفاده می کنند، در بسیاری اوقات به علت ردّ و بدل کردن پیامک یا حضور در شبکه های اجتماعی، در انتهای شب بدخواب می شوند. بسیاری از اوقات برای پاسخ دادن به پیام ها لازم است ذهن هوشیار شود و همین امر، موجب اختلال خواب می شود. این بدخوابی و بی خوابی در عملکرد روزانه آن ها تأثیرگذار خواهد بود.
 
3. کاهش تمرکز و افت تحصیلی
بسیاری از دانش آموزانی که تلفن همراه دارند، آن را با خود به مدرسه نیز می برند و سر کلاس درس غالباً یا بازی می کنند یا عکس و فیلم می بینند؛ بنابراین از توجه به درس باز می مانند و نمرات درسی آن ها کاهش می یابد و دچار افت تحصیلی می شوند. همچنین گاهی این بچه ها به علت استفاده مکرر از دکمه های گوشی، از درد مفاصل و انگشتان نیز شکایت دارند.

 


ادامه مطلب


تاريخ : چهارشنبه 3 آبان 1396  | 11:45 ق.ظ | نویسنده : زارع-مرادیان | نظرات 0
.: Weblog Themes By VatanSkin :.

تعداد کل صفحات : 468 :: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 >