یاران انقلاب...

 

زمانی كه برای ادامه مبارزه به لبنان رفت، هر 8 فرزند خود را به دنیا آورده بود. مادر 35ساله، فرزندانش را به پدر سپرد و راهی شد تا شاید علاوه بر گذراندن دوره های چریكی، مدتی از دستگیری ها و آزار و اذیت ساواك در امان باشد.
مرضیه حدیده چی سال 1353پس از تحمل یك سال زندان و شكنجه های طاقت فرسای ساواك در حالی از زندان آزاد شد كه كسی امیدی به زنده ماندنش نداشت، در عین حال و در كنار آزادی او، دخترش رضوانه همچنان دربند ماند. او در كتاب خاطراتش می نویسد: برخی شب ها صدای ضجه دخترم كه شكنجه می شد، تا صبح توی گوشم بود. او تنها زنی نیست كه در مبارزات انقلاب نقش مؤثر داشته، اما شاید سرنوشت وی از بسیاری جهات با بقیه زنان انقلاب متفاوت باشد.
 این بانوی همدانی سال های 53تا 57با گروه روحانیت مبارز خارج از كشور زیر نظر شهید محمد منتظری به انجام عملیات و مأموریت های متفاوت مشغول بود. او در این سال ها در كشورهای مختلفی مانند عربستان، انگلستان، فرانسه، عراق، لبنان و سوریه تردد می كرد. جالب است بدانید كه حدیده چی آموزش های رزمی و چریكی را در پایگاه های نظامی واقع در مرز لبنان و سوریه دید. اما نام مستعار طاهره دباغ شاید معروف تر از اسم مرضیه حدیده چی باشد.
 كسی كه به سبب نوع فعالیتش در خارج از كشور به نام هایی چون خواهر دباغ، خواهرزینت احمدی نیلی و خواهر طاهره شناخته می شد. خواهر طاهره سال 1357همراه امام وارد پاریس شد و تا  پیروزی انقلاب  مسئولیت های بیت امام را در پاریس به عهده گرفت. زندگی وی پس از پیروزی انقلاب نیز كم هیجان تر و كم تحرك تر از سال های پیش از انقلاب نبود. نه تنها به این دلیل كه به عنوان تنها زن هیئت ایرانی، به نمایندگی از امام پیام ایشان را به گورباچف ابلاغ كرد، بلكه مسئولیت های نظامی پس از انقلاب، خواهر طاهره را بیشتر در اذهان ماندگار ساخت. 

برخی از دوستان نزدیك وی می گویند: اگر سرعت عمل او درتسخیر پادگان قزوین و انتقال زرهی این پادگان به همدان نبود، شاید سرنوشت انقلاب به شكل دیگری رقم می خورد.
نظامیان پادگان همدان روزهای اول انقلاب زنی را كه به عنوان فرمانده سپاه همدان پا به پادگان گذاشته بود، خوب به خاطر دارند. زنی كه چنین می نمود كه حتی به لحاظ مهارت های رزمی نیز قابلیت فرماندهی را دارد.
وی سپس مسئولیت بسیج خواهران این شهر را به عهده گرفت. اما مجلس كه تشكیل شد و نظام استقرار یافت، گویی دوره بازنشستگی حدیده چی نیز به لحاظ فعالیت های نظامی و شبه نظامی فرارسید. وی دو دوره نمایندگی مردم تهران و یك دوره نمایندگی مردم همدان را در مجلس به عهده گرفت.
 پس از اتمام دوره نمایندگی در مجلس پنجم، كم كم خود را بازنشسته كرد و در حال حاضر قائم مقام جمعیت زنان جمهوری اسلامی است. وی در كتاب خاطرات سیاحت شرق خود به خاطره ای در سفر به شوروی سابق و ملاقات باگورباچف اشاره می كند: گورباچف وقت رفتن مثل زمان شروع با همه شروع به دست دادن كرد.
به من كه رسید، دستش را دراز كرد. آقای جوادی آملی و سایرین مرا نگاه می كردند. دیدم اگر توی ذوق گورباچف بزنم خیلی بد است. چادر را روی دستم انداختم و با او دست دادم.
این دست دادن من برای گورباچف، امپراتوری آن زمان دنیای شرق خیلی سخت آمد. به همین دلیل گفت: من دستم را برای دست دادن دراز نكردم، بلكه دستم را به سوی این مادر انقلاب دراز كردم كه بگویم ما همسایه های خوبی هستیم. ما دست بی اسلحه مان را به سوی شما دراز می كنیم، شما هم مردهایتان را تشویق كنید دست بدون سلاحشان را به سوی ما دراز كنند.
حضور زنان در سطوح بالا و تصمیم ساز در سال های اول انقلاب، گرچه با شروع جنگ به تدریج به پشت صحنه و شاید حاشیه كشیده شد، اما شكی نیست كه فضا برای فعالیت آنها كه می خواستند، وجود داشت. از جمله بانویی كه برخی استفاده واژه «رجال سیاسی» در ماده های مربوط به انتخاب نماینده و رئیس جمهوری را به جای واژه «مردان سیاسی» حاصل تلاش او می دانند.

منبع: تبیان
 





[ دوشنبه 23 بهمن 1396  ] [ 11:49 ق.ظ ] [ زارع-مرادیان ]